وانزجارش هم براي خدا بود . آرى ، معيار اندوه پيامبرخدا بر حمزه ، بر ارتباط حمزه با خدا بر مىگردد وحزن پيامبر بر وى به مقياس خسارت فقدان أو نسبت به اسلام بود وگرنه همانگونه كه حمزه عموى پيامبر است ، أبو لهب نيز عموى پيامبر بود ولى هيچ عداوت ودشمنى مانند عداوت ودشمنى أبو لهب نسبت به پيامبرخدا وهيچ آزار واذيّتى مانند اذيت أو نسبت به آن حضرت نبود وبه همين نسبت انزجار پيامبرخدا از وى ، ودر مقابل اين دورى وانزجار متقابل ، عنايت وعلاقهء پيامبرخدا صلى الله عليه وآله را مىبينيم نسبت به سلمان كه مىفرمود : نگوييد سلمان فارسي ، بگوييد سلمان محمّدى ! تا آنجا كه دربارهء أو فرمود : « سَلْمانُ مِنّا اهْل الْبَيت » . شاعر مىگويد : كانت مودّة سلمان له رحماً * ولم يكن بين نوح وابنه رحم « 1 » همانگونه كه عملكرد هند وأبو سفيان با پيكر آن شهيد عزيز واهانت أبو سفيان بر قبر شريفش در دوران خلافت عثمان وتصميم معاوية بر محو اثر قبر أو پس از گذشت بيش از چهل سال از جنگ أحد « 2 » همهء اينها دليل روشن بر نقش مؤثر آن بزرگوار در اعلاى كلمهء حق ودر هم كوبيدن شرك والحاد بود .

--> ( 1 ) روضةالواعظين ، ج 2 ، ص 287 ( 2 ) در صفحات آينده توضيح اين دو موضوع را ملاحظه خواهيد كرد .